Na drie heerlijke vrije dagen, die natuurlijk weer veel te snel gingen, moest ik me afgelopen maandag melden voor een reis naar Vancouver. Ik ben inmiddels al aardig wat keren in deze stad geweest en het is geen straf. Vooral niet omdat je erna 5 dagen vrij bent

Elke keer als ik in Vancouver was, deed ik wel iets leuks. Naar het centrum toe, fietsen in Stanley Park, we hadden plannen om walvissen te gaan bekijken (die op het laatste moment niet doorging)... Er zijn ook collega's die er in de winter gaan skien. Genoeg te doen dus! Deze keer had ik vantevoren helemaal geen plannen gemaakt. 'Ik zie het wel als ik daar ben', dacht ik nog. Maandag kwam ik rond 15.30 uur op Schiphol aan. Ik was de ochtend lekker thuis geweest en hoefde me pas om 15.50 uur aan te melden. Ik zag op mijn lijstje dat ik met een cursusgenootje zou vliegen, deed alle verplichte dingen die gedaan moeten worden (koffer wegbrengen, daggeld opnemen en postvakje legen) en zat om 16.00 uur klaar in de briefingkamer. Behalve mijn cursusgenoot waren er meer bekenden: 1 collega waar ik vorige week mee in Montreal zat en de purser waar ik al eens eerder mee gevlogen had. En oh ja, ik zou deze reis beoordeeld worden!!

Als je beoordeel wordt, sta je meestal ingedeeld als 'galleyslaaf'. Zoals ik al weleens eerder heb uitgelegd, sta je op de MD11 meer in de galley dan dat je met passagiers bezig bent. Ik vind het een prima positie en omdat ik het zo vaak doe, weet ik inmiddels precies waar ik wat kan vinden in deze enorm keuken. Op de heenweg zaten we behoorlijk vol en hadden we het Zweeds Paralympics team aan boord. Dat betekent dus aardig wat rolstoelen, maar ondanks dat ging het instappen erg vlot. We hadden vantevoren al gehoord dat ons toestel op de terugweg het hele Nederlands Olympisch Team mee zou nemen. Daarom mochten we geen minuutje vertraging hebben en we gingen dan ook precies om 17.30 uur de lucht in.

Omdat we pas zo laat vertrekken, is de vlucht best vermoeiend. De passagiers waren niet druk, maar het is toch ruim 9 uur vliegen dus als we aan zouden komen, was het al 03.00 uur 's nachts. We merkten al snel dat we een hele leuk bemanning hadden en dat werd ook meerdere keren gezegd. We waren, behalve 1 iets oudere collega, allemaal van dezelfde leeftijd en de sfeer was dus goed. En dat kan heel belangrijk zijn op zo'n lange vlucht!! Na het serveren van een drankje en later de maaltijd, gaan we nog een keer langs met koffie en thee en dan is het even mooi geweest. De passagiers kunnen slapen of een filmpje kijken en ook wij kunnen even zitten en wat eten. Ook mochten we 1,5 uur pauze houden en toen heb ik nog een klein uurtje mijn ogen dicht gedaan, al zittend op een stoel. Mijn mede-galleyslaaf vond dat ik zo bekend voorkwam, maar ze wist maar niet waarvan. Zo gebeurde het eigenlijk dat we begonnen te kletsen over waar we hadden gewoond en op welke scholen we hadden gezeten. Astrid kwam ook uit Almere, was net als Joeri daar opgegroeid en vroeg dus zijn naam. 'Goh', zegt ze 'ik heb een achterneef met dezelfde achternaam'. Toeval waarschijnlijk, zeiden we nog. Mijn collega zei meerdere namen, maar ik ken die kant van Joeri's familie niet goed (hij zelf ook niet) dus het bleef een beetje bij gokken. Ik beloofde het later nog even bij Joeri navragen en daar bleef het bij. Die dag hebben we het er niet meer over gehad.

Om 03.00 uur landden we in Vancouver. Het is daar 9 uur eerder, een tijdsverschil dat er behoorlijk in kan hakken. Eenmaal in het hotel besloot ik dan ook om niks meer te gaan drinken, maar lekker naar mijn kamer te gaan en daar te blijven. Nog even achter internet en dan mijn bedje in. Rond 20 uur val ik in slaap, maar in Nederland is het dan al 05.00 uur!
De volgende dag word ik rond 06.00 uur wakker. Vroeg, maar als ik me bedenk dat het in Nederland 15.00 uur 's middags is, valt het wel weer mee. Ik duik nog even achter internet en rond 08.30 uur ga ik ontbijten. Ik schuif aan bij mijn collega's en het is erg gezellig. Weer heb ik het met Astrid over familie en hoe het nou precies zit. Zij verteld dat haar vader een neef heeft die K. heet (ik gebruik voor de zekerheid even geen namen). En K. heeft 2 zonen die R. en R. heten. Hhhmmm, ik weet dat Joeri een een neef heeft die R. heet, maar hoe zijn broer heet weet ik niet. Vader K. kan wel kloppen. Goh, zouden ze dan toch familie zijn? Dat zou wel heel toevallig zijn, zeg!! We besluiten straks navraag te doen bij Joeri en Astrid's vader.

Ondertussen spreken we af dat we om 10 uur met een aantal collega's maar een shoppingmall vlabij het hotel gaan. Echt tijd om iets te doen hebben we niet, maar we willen er toch even uit. Dus met een busje van het hotel worden we afgezet bij de Richmond Mall en daar vermaken we ons een paar uurtjes. Astrid en ik gaan samen wat winkels af, de rest gaat splitsen en we spreken af om elkaar om 12.30 uur weer te ontmoeten. Ondertussen sms ik Joeri: heten je neven R. en R.? En hun vader? En hun moeder? Ook Astrid neemt contact op met haar vader. Eerst krijgt zij een sms terug, daarna ik. En dan kan het niet meer missen: Astrid is de achternicht van Joeri!! Hun oma's waren zussen, hun vaders zijn neven. We liggen slap van het lachen en zijn meer geinteresseerd in het feit dat we ergens familie zijn dan de winkels om ons heen.

Om 12.30 uur ontmoeten we de andere collega's bij de uitgang van de mall en dan gaan we terug naar het hotel. In mijn handen heb ik wat tasjes: 1 van Bath and Body works, een geweldige winkelketen in Amerika en Canada. Ik heb besloten om voortaan nooooit meer met lege handen uit die winkel te lopen. Ik heb er wat bodylotion en handcreme gekocht. Verder heb ik nog wat tijdschriften voor Joeri meegenomen en sushi voor op mijn hotelkamer. Ook mijn collega's lopen niet met lege handen. De aardige man van het hotel staat al op ons te wachten en als we terug zijn in het hotel, stel ik voor om ergens nog wat te drinken. Naast het hotel zit een restaurant 'Elephant and Castle' waar je wat kan drinken met een super-uitzicht op het haventje met zijn vele bootjes. Daarna keer ik terug naar mijn kamer en slaap nog 3 uur voordat ik mijn wake-up call heb. Voordat we morgen terug zijn in Nederland is het al ver in de middag, dus wat extra slaap is mooi meegenomen.

Om 18.00 uur gaat mijn telefoon en dat is het teken dat ik me moet omkleden en dat we terug gaan naar het vliegveld. De terugvlucht zit niet vol, we hebben ongeveer 20 open stoelen. We hebben het Roemeens Olympisch Team aan boord en hemeltjelief, wat zijn die mensen vervelend. Ze blijven maar drinken en hard praten en andere mensen lastig vallen. Meerdere keren moeten we naar ze toe om te zeggen dat ze rustig moeten zijn. We halen zelfs de purser erbij, omdat ze naar ons niet luisteren. Even later gaat het iets beter en zitten ze eindelijk in hun stoel. We hebben een groep van 80 medewerkers van het Holland Heineken House aan boord. De meesten van deze mensen zitten in mijn werkgebied en zijn erg vriendelijk. Vantevoren maakte iemand al het grapje dat ze erg moe waren en dat we aan hun geen kind zouden hebben en dat klopt ook. Ze zijn rustig en vallen vrij snel in slaap. Een van hun voelt zich tijdens de reis helemaal niet lekker en moet erg overgeven. Omdat ze in mijn werkgebied zit, probeer ik haar wat meer aandacht te geven en waar nodig te helpen.

In 2 groepen mogen ook wij nog ruim 1.5 uur lekker slapen. Als ik terugkomt, hoeven we nog maar 1,5 uur voordat we in Amsterdam zijn, heerlijk! Aan het eind van de vlucht bespreek ik mijn beoordeling met de purser. Ze is enthousiast en de beoordeling is erg positief. Fijn!! Om 14.15 uur landen we op Schiphol! Daar neem ik afscheid van iedereen en ga lekker naar huis. Nu ben ik 5 dagen vrij en dinsdag ga ik het zonnetje opzoeken op Curacao!!