Vermoeiend

Na mijn onverwachte Europa-weekje van vorige week was ik 2 dagen vrij en dus moest ik afgelopen maandag weer vliegen. Naar Vancouver!! Een nieuwe stad voor mij, dus een nieuwe bestemming erbij. Ik had deze vlucht aangevraagd omdat ik veel positieve verhalen hoorde over Vancouver. En ook een klein beetje voor het verlof, want deze reis geeft maar liefst 5 (!!) dagen vrij. Niet verkeerd, toch?? Nu snap ik ook wel waarom je 5 dagen vrij krijgt, want het is een zware reis door de 9 uur tijdsverschil die er is met Nederland. Negen uur tijdsverschil terwijl je niet eens de kans krijgt om eraan te wennen in Canada, want helaas is Vancouver voor ons maar een korte stop. Je bent maandagmiddag (lokale tijd) aan en je vertrekt dinsdagmiddag alweer. 24 uur de tijd dus om iets van de stad te zien, flink te shoppen of gewoon even lekker te relaxen...

Asociale kinderen
De heenvlucht verliep ongelooflijk druk en hectisch. Ik zal bij het begin beginnen:
Om 14.00 uur hoefde ik me pas aan te melden op het bemanningencentrum. Daarna door naar de briefing en daar bleek al snel dat we weer een supergezellige bemanning hebben. De briefing verloopt goed, we bespreken de vliegveiligheid (wie vindt wat belangrijk) en we lopen met z'n allen naar gate E2 waar onze MD11 van vandaag staat. Ik ben galleyCA, wat betekent dat ik met een collega verantwoordelijk ben voor wat er grotendeels in onze galley gebeurt. Zoals ik al weleens vaker heb verteld, staan we op de MD11 met 7 mensen (6 CA's en 1 purser) in 1 galley en dat gaat goed of het gaat niet goed. Om alles in goede banen te leiden worden er 2 mensen aangewezen als galleyCA (ook wel galleyslaaf genoemd) en zij regelen de grote dingen in de keuken. De andere collega's zijn meer in de cabine bezig met de passagiers (troep ophalen, hot towels uitdelen, enz...) en wij zorgen ervoor dat dat soort dingen allemaal klaar staan. Ik vind het altijd wel leuk om te doen. Gelukkig hadden we een superleuk team, dus de sfeer was goed en we kregen heel veel hulp in de keuken. Je moet het wel enigszins goed met elkaar kunnen vinden (of in ieder geval goed met elkaar kunnen werken) om de sfeer in zo'n galley leuk te houden. Soms raken mensen al snel geirriteerd omdat je soms wel 11 uur lang (bijvoorbeeld naar Panama) bovenop elkaar zit. Gelukkig heb ik nog niet meegemaakt dat het fout ging onderling...

Iets later dan gepland vertrokken we richting Vancouver. De vlucht zat helemaal vol, zowel in Business Class als in Economy. In Economy hadden we een soort ski-team mee van jeugd dat niet ouder was dan een jaar of 15. Kinderen uit zowel Nederland als Andorra. De kinderen uit Nederland waren vriendelijk en redelijk rustig gedurende de vlucht. De kinderen uit Andorra waren gewoonweg onbeschoft, luidruchtig en zeer veeleisend. We kregen zelfs klachten van andere passagiers, waardoor we de kinderen en hun begeleider meerdere keren moesten aanspreken op hun gedrag. Helaas kan je van een begeleider niet echt spreken wanneer hij er maar een beetje om moet lachen en mee doet met de kinderen. Toen beide piloten ook nog even langskwamen om ze op hun je-weet-wel te geven, leek dat een heel klein beetje indruk te maken. Die kinderen vroegen niet om een drankje of iets te eten, maar zeiden dan"food, food' of 'eat, eat'. Terwijl ze best goed Engels spraken, hoor! Ook zaten ze constant met schoenen op de stoelen of met hun schoenen tegen de stoelzakken aan, waardoor die bijna kapot gingen. Ook hingen ze half over andere passagiers heen en liepen constant rond door de cabine. Het ergste vond ik nog dat, toen we aankwamen in Vancouver, die kinderen alles wat er om hun heen lag kapot hadden gemaakt. De koptelefoontjes die wij voor de vlucht uitdelen waren helemaal kapotgetrokken en lagen als oud vuil op de grond. Hebben die kinderen geen opvoeding gehad?? Gelukkig kon je duidelijk verschil merken tussen deze kinderen en de Nederlandse.

Bij de landing in Vancouver mocht ik in de cockpit zitten. WOW! Een fantastisch uitzicht over witte bergtoppen en in de verte het zicht over de stad. Wat is dit toch geweldig!!!

Wat is er leuk in Vancouver?
Nadat we na ruim 9 uur vliegen waren geland, stapten we in de crewbus en waren binnen 15 minuten in het hotel. Het hotel ligt vrijwel aan het vliegveld. Dat heeft zijn voor- en nadelen. Het is heerlijk om niet lang te hoeven rijden na een vlucht of voordat een vlucht begint, aan de andere kant zit je verder van de stad en moet je dus een bus of trein nemen als je iets wilt gaat zien. De middag dat we aankwamen heb ik alleen nog maar een drankje gedronken met collega's en daarna is iedereen gaan slapen. Om 20.30 uur deed ik de lichten in mijn kamer uit. Nu zul je denken: 20.30 uur? Da's vroeg!! Maar vergeet niet het tijdsverschil!!! In Nederland was het inmiddels al 05.30 uur!!!! Mijn hemel, wat was ik moe!

De volgende ochtend was ik om 4 uur alweer wakker. Ik besloot me nog even lekker om te draaien maar helaas viel ik niet meer in slaap en ben ik gaan sporten. In de meeste hotels zit wel een sportschool. Hier was het niet meer dan een kamer met wat sporttoestellen, maar het was alles wat ik nodig had. Dus na een half uur fietsen en een half uur op de loopband, hield ik het voor gezien en ben ik gaan douchen. Daarna rustig aankleden (want het was nog steeds heel vroeg) en rond 8 uur zat ik aan het ontbijt (alles nog steeds lokale tijd: in Nederland is het dan al 17 uur!). Ontbijt!!! Jammie!! Wat een groot voordeel is dat toch van het verblijven in hotels: de ontbijt-buffetten!! Er stonden weer bagels, toast, muffins, cake, allerlei soorten ei/omelet, beleg, kaas, worst, jam, bakken met vers fruit en zo kan ik nog wel even doorgaan. Om blij van te worden ----->

De dag ervoor had ik al een beetje zitten bedenken wat ik in de korte tijd dat ik in Vancouver zou zijn, wilde gaan doen. De weersvoorspellingen waren goed: 17 graden en zon!!! Dus wilde ik niet, net als mijn collega's, naar de Richmond-mall (heel groot shopping-winkelcentrum) waar je geen straaltje daglicht te zien krijgt. Ik had zin om op een terras te gaan zitten, als het echt zulk lekker weer werd. Dus ben ik met 1 collega naar downtown Vancouver gegaan (met de bus!) en daar hebben we rondgelopen, rondgelopen, thee gedronken bij Starbucks, rondgelopen, winkeltjes bekeken en verder eigenlijk weinig gedaan. Het was erg gezellig, maar ik vond het gedeelte van het centrum waar wij waren niet heel bijzonder. De volgende keer dat ik naar Vancouver ga (begin mei) moet ik me iets meer verdiepen in 'wat is er leuk in Vancouver'.

Naar huis!
Omdat we diezelfde middag alweer terug naar Nederland zouden vliegen, zin we op tijd weer teruggegaan naar het hotel. Helaas gaan tijd gehad om een terrasje te pakken, maar dat geeft niet. Ik wilde, zoals gewoonlijk, nog even slapen voor de vlucht. En dat is goed gelukt!! Ik heb nog 2,5 uur geslapen voordat we weer onze 'wake-up call' van het hotel kregen en ik me weer in mijn blauwe uniform moest hijsen. Ik voelde me dus redelijk fit om in 8 uur en 3 kwartier naar huis te vliegen!!
De terugvlucht zat bijna helemaal vol en ondanks de korte vliegtijd, mochten we weer 1,5 uur slapen. Mijn collega's hadden een heerlijk 'bedje' voor me gemaakt met kussens en dekens en ondanks dat mijn eigen bed veel beter slaapt, ben ik 1,5 uur in dromenland geweest. Daarna alleen nog even het ontbijt serveren en dan is het tijd om dat toestel aan de grond te zetten!!!
We zijn weer thuis!!

Oh, nu vergeet ik helemaal te vertellen waarom ik bovenin schreef: zijn wij een ziekenhuis? Op de heenweg vielen er namelijk maar liefst 3 mensen (bijna) flauw en op de terugweg ook weer 1. Op de heenweg leken we wel een ziekenhuis: op een gegeven moment zaten we in de achterste galley met 2 zieke mensen: 1 vrouw met vreselijke migraine die erg ziek was en maar bleef overgeven. En er zat een vrouw die een bloedneus had en zich ook niet lekker voelde. Net daarvoor was er een man bij het toilet flauwgevallen. Mijn collega en ik konden hem maar net opvangen. Hij kon zich er niets meer van herinneren en hij voelde zich gelukkig al vrij snel beter. De vrouw op de terugweg viel ook een paar keer bijna flauw, zag helemaal wit en was erg aan het zweten. Gelukkig was er een zeer vriendelijke mannelijke passagier die verpleegkundige was en de vrouw hielp. We hebben haar wat extra zuurstof gegeven, flink wat koppen koffie met veel suiker en na een tijdje voelde ze gelukkig weer wat beter. Achteraf moesten wij er vreselijk om lachen. We leken wel verpleegsters in plaats van stewardessen en waren alleen maar in de weer met kotszakjes, koude doekjes, zuurstofflessen en cola en koffie.
De reden dat veel mensen zich aan boord niet goed voelen, is toch vanwege de hoogte. Of veel mensen hebben last van stress voordat ze gaan reizen. Ook drinken mensen helaas teveel alcohol en dat komt 2 keer zo hard aan door de ijle lucht.
Gelukkig is het met al deze mensen weer goed gekomen!!!