Allereerst wil ik iedereen weer eens even bedanken voor alle berichtjes. Ik vind het superleuk dat inmiddels toch aardig wat mensen mijn weblog lezen. Doe ik het in ieder geval niet voor niets...

Vandaag weer eens een nieuw bericht over mijn laatste vluchten van en naar Moskou. Inmiddels ben ik al onderweg naar de 100ste vlucht, het afgelopen jaar is letterlijk voorbij gevlogen. Ik heb het waanzinnig naar mijn zin met deze rare, maar zeer bijzonder baan. Raar omdat ik letterlijk de wereld rondreis en daar nog voor betaald krijg ook. Bijzonder omdat ik in landen ben geweest waar ik anders niet snel zou komen en dingen doe die ik anders niet zou doen: paardrijden in Johannesburg, fietsen over de Golden Gate in San Francisco, shoppen in New York, rondgeleid worden door een ex-collega in India, gesluierd rondlopen in Teheran, en vergeet niet alle hop on-hop off bussen waar ik inmiddels al op heb gezeten!!

Behalve al deze positieve dingen zitten er, net als bij elk werk, ook minder leuke kanten aan. Lange vluchten en dus hele lange werkdagen, enorme tijdsverschillen, nachten die je regelmatig overslaat   Maar als ik nadenk hoe bijzonder mijn baan is en hoe blij ik ben dat ik niet van 9 tot 5 op een kantoor zit (niks mis mee, maar gewoon niet voor mij) dan maakt dat het weer helemaal goed.

En dan maar niet te praten over de passagiers. Want daar doe ik het uiteindelijk voor! Soms zijn ze leuk, soms grappig, soms vriendelijk, soms bijzonder, maar ook soms onaardig, kortaf, soms onuitstaanbaar en soms heel irritant. Maar als er 1 passagier vervelend of niet leuk is, en ik daarna weer een hele leuke aan boord heb, dan ben ik die ander allang weer vergeten!!!

Oh ja, mijn vlucht naar Moskou!

Zoals ik weleens eerder vertelde, mag je soms als passagiers ergens naartoe reizen. Dit kan om verschillende redenen zijn: type-wisseling, zieke collega's. En zo zullen er vast nog meer redenen zijn die ik ook niet allemaal weet. Bij mij was de reden: type-wisseling. Mijn collega's waar ik mee terugvloog, vlogen op de heenweg een kleiner toestel dan terug. Hierdoor hadden ze mij heen niet nodig, maar terug wel!! Eigenlijk heel simpel....

Dus donderdagochtend ging ik, zoals normaal, in uniform, naar Schiphol. Het is het makkelijkst om gewoon in uniform te reizen, in verband met douane e.d. Jammer, want ik was natuurlijk het liefst in mijn eigen kloffie gegaan.

Ik moest me eerst aanmelden bij de balie. Daar krijg ik een instapkaart met een stoelnummer. Daarna meld ik me, zoals altijd, aan op de computer, ik breng mijn koffer weg, neem daggeld op en leeg mijn postvak. Maar dan..... HOEF IK NIETS MEER!!

Normaal is dit het moment dat ik naar de briefing ga, maar omdat ik deze vlucht naar Moskou niet hoef te werken, hoef ik daar dus ook niet naartoe. Heel vreemd gevoel, je dag loopt ineens anders dan anders.

Dus ben ik teruggegaan naar Schiphol PLaza, heb even lekker lopen neuzen, wat leesblaadjes gekocht en ben daarna langzaam richting gate D51 gelopen. Daar heb ik gewacht totdat de meeste passagiers aan boord waren (ook al zoiets vreemds, normaal ben ik de eerste aan boord) en toen ben ik ook naar binnen gegaan.

Eenmaal in het toestel heb ik me even voorgesteld aan de gezagvoerder en de purser, dat vond ik wel zo netjes. Daarna heb ik mijn stoel, 4c, opgezocht en ben ik lekker gaan zitten. Ik zag de passagiers om me heen naar me kijken: 'Ze loopt toch in uniform?? Waarom gaat ze dan zitten? Moet ze niet werken?' maar niemand die iets vraagt....

De vlucht verliep voor mij dus heel rustig en relaxt. Na het opstijgen kreeg ik een ontbijtje, glaasje water erbij en lekker lezen in mijn blaadjes. Ik heb zelfs nog een klein half uurtje geslapen en na 2 uur en 3 kwartier zijn we geland. De collega's die nu aan boord waren, gingen gelijk weer terug naar Amsterdam. Dat betekende dus dat ik er alleen af moest en alleen naar het hotel moet. Gelukkig is de transport altijd goed geregeld en dat was nu ook het geval. Ik stapte het vliegtuig uit en er stond al iemand op me te wachten. Heel netjes!!

Deze meneer bracht me naar mijn koffer (op het platform) en daarna richting mijn taxi die me naar het hotel zou brengen. Deze rit duurde helaas erg lang door de file die er stond, maar na bijna 5 kwartier was ik er dan toch echt!!

Helaas was het al te laat om nog de stad in te gaan. Het werd inmiddels al donker en er werd gewaarschuwd om 's avonds niet de straat op te gaan in verband met de hoge criminaliteit in Moskou. Dat heb ik dus ook maar niet gedaan. Ik ben lekker op mijn kamer gebleven, heb wat te eten besteld, ben in bad gegaan en daarna mijn bedje ingekropen. De wekker zou 's nachts om 01.00 uur (ja, je leest het echt goed!) weer afgaan!!!

Toen de wekker inderdaad ging, had ik gelukkig goed geslapen! Want dit is pittig hoor, zo vroeg je bed uit moeten! De eerste paar uur trek je het wel, maar in het vliegtuig heb je regelmatig een 'dipje'. Gelukkig duurde de vlucht maar 3 uur en omdat we keurig op tijd vertrokken uit Moskou, zijn we dus ook op tijd (zelfs te vroeg) geland in Amsterdam.

De Russen aan boord waren niet bepaald vriendelijk. Er ging erg veel drank doorheen, ondanks het vroege tijdstip. Wijn, bier, het maakt ze allemaal niet uit. Hoe meer, hoe beter. En vriendelijk vond ik ze ook niet. Ze spreken slecht (of geen) Engels en verwachten van jou dat je Russisch spreekt. Er was zelfs een Rus die Chinees sprak en hele verhalen in het Chinees begon. Min collega en ik lagen in een deuk. En er was 1 passagier die het bij mij echt te bont maakte. Terwijl hij nog met zijn eerste flesje wijn zat, vroeg hij al om een tweede. Hhhmmm, dat denk ik dus niet. Drinkt u eerst die maar even op, dan krijgt u daarna van mij een andere. 'No, give me now', give me now'.

Toen ik weigerde het te geven, probeerde hij het bij mijn collega's, maar die had ik natuurlijk allang ingelicht. Gelukkig viel meneer daarna in slaap. Toen we het vliegtuig uitliepen, zagen we een flinke plas kots liggen bij zijn stoel 

 Ik vond het erg jammer dat ik geen tijd had om iets van Moskou te zien, dus ik ga 'm gauw weer aanvragen!!